krewa

Яны вартыя адзін аднаго!)

А вайны нам ня трэба.
Вайна гэта ня толькі гераічная сьмерць ці перамога.

Гэта яшчэ бандытызм, голад, нашыя згвалтаваныя акупантамі дзяўчыны, зьнішчэньне прыроды і апошніх помнікаў нашай культуры...

Зразумела, ваяваць трэба будзе, калі што.

Але заклікаць да вайны...

ницше х.й (с) я

інтэрпрэтацыямі рабіновіча не цікавіўся, чытаў самастойна. фраза - намёк на тое, што ніцшэ не для ўсіх зьяўляецца неабвержным аўтарытэтам, і спасылацца на ягоныя словы тут бессэнсоўна.

Цудоўны прыклад нэадэкватнасьці Ніцшэ.

"Жанна д’Арк не топталась на распутье, отбросив все пути, как Толстой, или приняв их, как Ницше. Она выбрала путь и ринулась по нему стремительно, как молния. Тем не менее в ней было все то, что есть хорошего в Толстом и Ницше; все, что есть в них мало-мальски сносного. Я подумал о великих дарах Толстого — о даре простых чувств, особенно жалости, о любви к земле и к бедным, о почтении к согнутой спине. У Жанны было все это, даже больше: она бедно жила, а не только поклонялась бедности, как типичный аристократ, бьющийся над загадкой крестьянина.

Потом я подумал обо всем, что есть хорошего и трогательного в несчастном Ницше, — о его мятеже против пустоты и трусости нашего века. Я вспомнил, как он возопил в пустыне о вдохновенном равновесии опасности, как жаждал топота коней и звал в битву, что ж, и это было у Жанны, только она сражалась, а не поклонялась сражению. Мы знаем, что она не испугалась войска, тогда как бедный Ницше боялся и коровы.

Толстой воспел крестьян — она была крестьянкой.

Ницше воспел войну — она воевала.

Она побила каждого из них на его поле; была добрей и смиренней Толстого, яростней Ницше. И главное — она делала и сделала много, а они размышляли.

Как же тут не подумать, что ее вера владеет тайной нравственной цельности и ощутимой пользы? Так я и подумал; и за спиной Иоанны встал ее Создатель... Альтруисты тонкими голосами уличают Христа в жестокости. Эгоисты — у тех голоса еще тоньше — уличают Его в мягкотелости. Чего ж и ждать от нашего времени, когда все помешались на придирках?

Любовь великих страшнее, чем ненависть тирана, ненависть — благородней, чем любовь филантропа. Есть в мире великая цельность; и современным людям дано только подбирать ее клочья, поражаясь безумию Христова гнева и безумию Его кротости. Разделили ризы Его, и об одежде Его бросали жребий, хитон же был не сшитый, а весь тканый сверху." (с) Чэстэртан

Калі табе нешта відавочна, гэта не адзначае, што ты ня маеш праблемаў са зрокам.

Ніцшэ трындзеў пра вайну, сідзячы ва ўтульнай хатцы.

Сьв. Жанна прынесла Францыі перамогу, хаця вайну не любіла і перад пачаткам сваёй Арлеанскай кампаніі заклікала ангельцаў мірна сысьці дамоў.

//Ну, зразумела, канапавым аматарам вайны бліжэй манголы Чынгіз-хана, якія не любілі працаваць, чым продкі з іх павагай да сялянскай працы.

У Традыцыйным Грамадстве кожнае саслоўе вартае павагі, бо выконвае свае прызначэнне.

Нешта я не заўважыў у дзёньніках Юнгера 1945-46 асаблівага захапленьня вайной.

Больш за тое, падчас ДСВ ён напісаў кнігу "Мір", пад уплывам якой, як пішуць, Эрвін Ромэль далучыўся за змовы супраць Гітлера.

Што да Ніцшэ і цытаты з яго - яна занадта катэгарычная і пазбаўленая якой-кольвек аргумэнтацыі. З адноснай павагай да такіх дэклярацыяў можна ставіцца толькі тады, калі чалавек, які іх выказвае, сам жыў згодна з гэтымі ідэямі. Ніцшэ - ня жыў так, як казаў.
Ну і з чаго нехта павінен паважаць ягоныя заклікі?

Былі людзі, якія мелі абсалютна іншыя каштоўнасьці, але былі сапраўднымі ваярамі - сьв.Жана, крыжаносцы, канкістадоры.
Яны больш вартыя павагі.

ПС.
Як ні кажы пра сяляніна, ён працуе з сагнутай сьпіной. І гэта ніяк не робіць яго халопам.
Менавіта той, хто ганьбіць сагнутую сьпіну, пазбаўляе годнасьці сялянскую працу, той і імкнецца атаясаміць сяляніна з халопам.

Калі ты перачытаеш мае постынгі, ты ўбачыш, што там нічога не было пра заклікі Юнгера да міру.
Я пісаў, што ня бачыў у ягоных дзёньніках 1945-46 году захапленьня вайной.

І тым больш, ня варта яго ставіць на адну паліцу з Ніцшэ і ніцшэанскімі ідэямі "вайна - добра, незалежна ад яе мэтаў".

ПС. Ведаючы Чэстэртана, я думаю, што калі ён піша пра лепшае ў Талстога, то ён адбірае менавіта лепшае _у сваім разуменьні_. У тым ліку калі размова ідзе пра сагнутую спіну сяляніна.

Таму я і прапаную размаўляць не пра вобразы, а па сутнасьці пытаньня.

Тут у жж такіх "ваяроў супраць усяго сьвету" - процьма :)))

Дарэчы, Ніцшэ не дажыў да пастмадэрновага сьвету, таму ня мог з ім "ваяваць". Ён жыў у эпоху мадэрну.

Воля праяўляецца ў дзеяньнях, а не дэклярацыях.

"Бо зрабіць такую працу, якая грунтоўна паўплывала не толькі на мысленне многіх пакаленняў філосафаў і пасіянарыяў, але і на стыль эпохі - гэта зусім не дэкларацыя, а вялікая сакральная Самахвярнасць. Гэта і ёсць Вялікае дзенне Волі згодна метафізічнаму Прынцыпу."

Маркс паўплываў ня меньш.

Ня ўсё тое, што на нешта значна паўплывала - праява волі, самаахвярнасьці і сакральнасьці. Часам як раз наадварот.

Мы, пожалуй, остановимся на Смоленске, Брянске, Пскове и Твери!)

У дадзенай цытаце хутчэй, здаецца, адчуваецца щжо нейкае па-за градуснае закісанне.) Мне здаецца, наш хфюрэр ужо сам разгублена шукае нейкую новую ідэялагічную платформу пад свае палітычныя амбіцыі.

Дарэчы, 2%, па словах А.Л., ад амаль 10-мільённнага насельніцтва нашай краіны - даволі пагрозлівая лічба атрымліваееца!

Так і я ж да таго!) Няшмат завярбуем бамбістаў!)
А калі сур'ёзна ўявіць такі магчымы расклад падзей у выніку якіх Беларусь адыйдзе да Расеі, упэўнены, што наш "бацька" будзе мець на ўвазе і такі варыянт, каб самому сыйсці у адстаўку і ускосна ачоліць вызваленчы рух. За яго заступаецца Еўропа і А.Л. на белым кані пад усхваленні электарата заязджае ў незалежны Менск, вызвалены, дзякуючы яму, ад маскальскай акупацыі. І зноў - мы герой!