krewa

З вас, шаноўнае спадарства, ніхто ў паўсядзёным жыцці не карыстаецца роднай мовай? Чытаю пасля выхаду з адпачынку стужку навін. Бярэ злосць. Што гэта за рэфармацыя супраць мовы? Яны, гэтыя самазваныя мухляры, размаўляюць у паўсядзёным жыцці па крыўску? Я вось сёння "даразмаўляўся". Як далей весці расповед, не ведаю. За беларускае маўленне быў затрыманы міліцыяй. На жаль, не запатрабаваў іх дадзеныя, гэта я ўжо зараз разумею. Але тады злосць передушвала ўсё. Я канешне выратаваўся сваёй паперкай супрацоўніка Белтэлерадыёкампаніі, яле гнідасць пэўная засталася. Вось яшчэ адзіны выпадак прыгадаю. Калісьці пад час маіх вандровак у познія вячэрнія часы магілёўскія аўтахтоны штосьці запыталі ў мяне наконт мясцовай тапанімікі. На мой ветлівы адказ па-крыўску яны пачалі блазнаваць. Першы запытаўся ментарскім тонам:
- Пред'явіте, пожалуйста ваші документы, мы местные жітелі, імеем право проявіть бдітельность...
Мне самому смешна, выкідваю пасведчанне. Аутахтон доўга глядзіць, ня ўцеміць, як так "за бацьку" па паперах і раптам размаўляе "па-беларуску". Аўтахтон сур'ёзна пытае:
- Как долго работаете на польскую разведку?
Не паспяваю здзівіцца. Тут падскоквае да мяне ззаду яго дзяўчына. З візготай хапае мяне за зад. Крычыць:
- Он підар! Я знаю. Я всё поняла! Он не наш!
Ня ведаю, як дзяўчына спазнае інтымную арыентацыю па дакрананню, але гэтая кабета дэманстратавала цуды экзістэнцыі. Я ветліва хапаю яе за твар і адкідваю. На мяне глядзяць з бояззю і падазронам. Спакойна іду далей. Але цяжка трымаць сабе. Белоруссія, ты павінна здохнуць! Крыўя, ты мой бязлітасны нязгасны полым, я адвечна твой сыне!