krewa

Калісьці Алексей Д. напісаў выдатны артыкул пра неабходнасць тутэйшага адзінства на глебе спрадвечных каштоўнасцяў. Не толькі мае думкі выдатна ўвасобіў мой стары сябра ў словах пра Крывіцкую Традыцыю. У нас адна вялікая справа, на карысць якой мы працуем на працягу многіх гадоў, уносячы па меры магчымасцяў свае укладанне ў падмурак адраджэння нашай славутай Крыўі. Сёння дзесяцігоддзе нашай Вайны дае свой сціплы плён. Толькі наш (Гега)Рух пратрымаўся такі тэрмін, не справакаваўшы сябе ў шматлікіх інтрыгах і сварках. Як і гады таму, сёння ў нас досыць ненавіснікаў. Не крытыкаў, не дыскусантаў, а менавіта ненавіснікаў. Жоўцевых і заўзятых. Незалежна ад нацыянальнасці і веравызнання. Ім невядомыя шляхетны гонар і літоўская рыцарская высакароднасць, інтэлектуальнае здароўе і здаровы сэнс. Вось Вм, сукрэвічы, выдатны прыклад падобных рускамоўных нашых апанентаў. Заўважце, усе яны не валодаюць нашай галоўнай зброяй - мовай.

На маю ветлівую прапанову спыніць негатыў паміж балтакрэвамі і літвіністамі, якая гучала так:
"Настаў час, здаецца, нам разбаніць адзін-другога. Мае крыўды вынікалі выключна з Вашым свавольскім станам да тутэйшай крывіцкай справы. Я першы прашу выбачэння, калі дзе Вас пакрыўдзіў. Вашай канструктыўнай крытыцы буду толькі рады, калі яна будзе без абразаў. Мне вельмі непрыемна выносіць наш негатыўны розгалас у сеціва. Ёсць рэчы вышэйшыя за штучныя крыўды. І ў імя іх я прагну да адзінства".

Я атрымаў падобны адказ:

http://ugunskrusts83.livejournal.com/82657.html?thread=662497#t662497

Смешна і горка. Аднолькава.

Мне здаецца, гэта першая публічная цвярозая адзнака пасіянарных настрояў пэўнай часткі апазіцыі з боку цяперашняга кіраўніка дзяржавы. Калі так, хай будзе Вайна!

А.Л.:"Многие говорят: Белоруссия должна войти в состав России. Хорошо, но мы, как руководители, должны просчитать последствия. Допустим, я принимаю такое решение. Что завтра?.. Ведь здесь наши отморозки - пусть их немного, процента два, но они самые активные. Они готовы развернуть национально-освободительную войну. Им нужен повод. И вы что думаете, у них нечем воевать? Им завтра же привезут оружие с Украины, из Прибалтики, Польши. И многие в обществе подумают: слушайте, они же борются за независимость, за святое. У нас же в Боаруссии неглупый народ, он же мыслит точно так же, как россияне, - своя земля, никому не отдадим, рубашку рванули - и пошли. К тому же это конец Лукашенко и всему тому, что он здесь сделал..."

Падрабязней:
http://www.utro.ru/articles/2009/06/05/818900.shtml

Варвара Бальшунова, жыхарка Касцюковіцкага раёна Магілёўскай вобласці ўспамінае час, калі наш гаротны край апынуўся пад нямецкай уладай. Як я лічу, гэтых 6-ці хвілін непасрэднага расповеду бабулі Варвары не вартыя гадзіны палымяных спічаў і тысячы старонак афіцыйных штучных "успамінаў" дзяржаўных патрыётаў і самазваных сведкаў.

Скачать Uspaminy.mp3 с WebFile.RU

Даволі забаўляльны расповед. Тым, хто яшчэ не бачыў, раю азнаёміцца з гэтай аўтарскай версіяй расейскай гісторыі. У аўтара выдатны публіцыстычны талент.

Сяргей Краўчанка "Крывая Імперыя":

http://lib.ru/HISTORY/KRAWCHENKO/imperia1.txt

Досыць! Нам патрэбна моўная рэвалюцыя!

Не "спецыяліст" а "адмыслоўца"!
Не "вопыт" а "досьвед"!
Не "карта" а "мапа"!
Не "веласіпед" а "ровэр"
Не "прычына" а "чыннік"
і г.д.

Досыць ганьбіць мову!

Інтэрфакс паведамляе:
"...После того как П.Елфимов не вышел в финал "Евровидения", певец заявил журналистам: "Пел я ох:но. Так и напишите. Дай Бог всем в нашей стране так петь!". Его заявление было тут же растиражировано СМИ..."

Падрабязнасці:
http://interfax.by/news/belarus/55063

Я не цікаўлюся конкурсам "Еўрабачанне", як і ўвогуле забаўляльнай музыкай, але Папмпезны выступ Ялфімава, які апынуўся ганебным пшыкам, не мог не выклікаць у мяне пагарды. Гэта паводзіны не мужчыны, а спешчанага слімака. Тут не мульцяшныя сцэнічныя крылы надта кароткія. Гэта ўжо ганьба ўсёй дзяржавы, якую прадстаўляюць падобныя самаўлюблёныя няўдальцы.

Ёсць у мяне сваеасаблівы "рэйтынг" так званых дзяржаўных святаў, якія я свядома ігнарую. Дата 9 траўня ў ім па першым месцы. Прычыны тлумачыць сталым наведвальнікам майго дыярыўша я патрэбы не бачу. Лепш узгадаю выдатны артыкул майго сябра І.М., які быў прымеркаваны да вычварэнскай міталогіі самага галоўнага шабаша Сістэмы:
http://lesnoi-slon.livejournal.com/227248.html?page=4

Трапіў на чарговы шэдэўр канспіралагічнай рэканструкцыі ад братоў нашых старэйшых.

"Краткая история восточнославянской раздробленности"

"...Старославянский язык обладал одним удивительным свойством: всё, сказанное на этом языке, казалось древним русичам необыкновенно торжественным и вызывало глубочайшее уважение. Возможно, это следует считать предрассудком, недоразумением, ошибкой, но это было так. И по сей день – так же. Так получилось, что белорусский язык и украинский практически не испытали на себе влияния старославянского языка. Отсюда – поразительный эффект: любому русскому человеку совершенно искренне кажется, что украинская речь недостаточно торжественно звучит (именно по причине отсутствия в ней элементов старославянского языка). Русскому человеку совершенно искренне кажется, что украинский язык это всего лишь деревенский вариант русского. Примерно то же самое русские люди испытывают и при контактах с белорусским языком. Отсюда и взаимные обиды."

Астатняе тут:
http://literra.listbb.ru/viewtopic.php?f=23&t=64

Вось і мінуў чацьвёрты фэст “Таямнічай Крыўі”. Толькі зараз магу сціпла падзяліцца асабістымі ўражаннямі. На маю думку, гэты фэст быў самы ўдалы за астатнія. Чаго толькі варты відовішчны выступ Orplid/Barditus. Гэты праект з Нямеччыны ведаю здаўна і гэтак жа здаўна ім шчыра заслухоўваюся. Містэрыя, якую утвараў экспрэсіўны вакал Уве, захапляла цалкам, ушчэнт, выдзіраючы свядомасць з урбаністычных прыцемкаў у свет высакароднай нардычнай велічы. Эзатэрычнае люцыферыянства і ваярскае шляхетства – гэта музыка ваяўнічых германцаў. Шкада, што амаль палову выступу Orplid я прасядзеў у грымёрцы, рыхтуючыся да нашай імпрэзы.
Сапраўдным адкрыццём чарговага фэсту для мяне быў новы менскі праект Sevast. Вельмі прыемна, што нарэшце з’яўляюцца на крыўскіх абшарах якасныя мартыял-праекты. Аскетычная урачыстая музыка, строгая вызначаная форма і змест – мне асабіста вельмі рупіць у творах такога кшталту. Канешне, шмат над чым яшчэ варта папрацаваць музыкам, каб зрабіць змест сваіх творчых высілкаў бездакорным, але шлях імі ўжо абраны верны. Для дэбюту вельмі моцна. Шчыры Evgen захапляў сваёй баладнай разважлівасцю і дасканалым зместам. Самабытны і прыгожы праект. Праслухаў з задавальненнем. Вельмі узрадавала Dalina за аўтарствам гомельскага Даркута, у апошні час вядомага сваім праектам Чарадзей на прадапошняй Сrivia Аeterna. Як прыватна паведаміў сам музыка, Dalin-е ўжо каля 10 год і сёння ўпершыню яна была прадстаўлены шырокаму колу слухачоў. Можа таму мне так і спадабалася гэтая музыка, што ад яе было так выразна чуваць рамантыкай 90-ых. Усваю чаргу не меньш рамантычным саундам натхняла ўзнёслая рытмічная музыка іншых гамельчукоў - Svalbard. Доўгачаканы дыск і якасная ваяўнічая сінті-поп імпрэза задаволілі досыць. Ідэял музыкі для танцполу і ФМ-станцый. А тое, што ў прыгожай абалонцы не губляецца Ідэя – дадаткова сведчыць пра выключную мастацкую вартасць праекта. Essa і Guda – проста Культ! Як трапна заўважыў Алексей Дзермант. Іншых слоў не патрэбна. Гэта сапраўдная Традыцыя вечна юнай Крыўі, яе святарны маіфест. Але вось Дзівасіл мяне пакінуў абыякавым, пры ўсёй маёй павазе да вядомых мне музыкаў з гэтага гурта. За джазавымі абертонамі і спекулятыўнай тэхнічнасцю згубілася, здаецца атмасфера і Прыгажосць. Гэта зусім не мая музыка і мне здаецца, ніяк не адпавядаючая фармату Сrivia Аeterna. Замест Дзівасіла павінен быў выступаць Крывакрыж! Менавіта ваяўнічай лірыкі Алеся Мікуса не хапіла, каб “Таямнічая Крыўя” была зусім дасканалай! Не варта забывацца, што Мастацтва – гэта Вайна. А не забаўляльныя растаманскія вечарыны.
Вельмі прыемна было прыватна пазнаёміцца на фэсце і з некаторымі маімі ЖЖ-сябрамі. Мае асабістыя прывітанні Lutavit і Ego Pluralis! Цікава убачыць візуальна тых, з кім меў дагэтуль стасункі толькі праз сеціва.
І канешне, мае самыя шчырыя падзякі Ігару Мацюнову, без высілкаў якога фэст Сrivia Аeterna не адбыўся бы ніколі. Ave Crivia!

Нарэшце знойдзены загадкавы актывіст віцебскага РНЕ, які ў ананімных лістах патрабаваў у мясцовага тэатра адмовіцца ад пастановак на беларускай мове:
http://www.sb.by/post/83641/

Настояшчый рускі чалавек апынуўся... праваабаронцам! Сапраўды, загадкавая руская душа!

Даўно ёсць патрэба ў тутэйшай разнастайнай правіцы: наяўнасць трывалай платформы нацыянальнага адзінства. А падставы для яе ўтварэння ёсць, не кажучы ўжо пра вялікую патрэбу гэтага адзінства. Свае развагі пакідае культуролаг і традыцыяналіст Аляксей Дзермант:

"Назіраючы за спрэчкамі паміж традыцыяналістамі (імперыялістамі, манархістамі) і нацыяналістамі, прыходжу да высновы што гэты водападзел трэба пераадольваць імкнуцца да сінтэзу. Схаластычныя дэбаты і варажнеча ні да чаго добрага не прывядуць, таму рана ці позна прыйдзе ўсведамленне таго, што варта выступіць адзіным фронтам. Дый вораг таксама адзіны - мандыялізм, інтэрнацыяналізм, ліберальны нацыяналізм..."

Делей тут:
http://kryviec.livejournal.com/242082.html

Гэтую гісторыю распавёў мне адзін стары магілёўскі журналіст, з якім мы выпадкова апынуліся спадорожнікамі пад час працоўнай камандзіроўкі. Але спачатку нагадаю пра тыя падзеі, галоўны герой якіх трапіў у цэнтр увагі ўсіх СМІ былога СССР.


На фотаздымку - беларускі камсамолец-герой Міхаіл Мароз. Яго асоба зрабілася цэнтральнай персаналіяй у СМІ напрыканцы 70-ых. Гэта гісторыя адбылася на Віцебшчыне ў 1977 годзе. Звычайны студэнт-камсамолец, які працаваў на калгасным полі, ратуючы людзей, вынес з пад гусеніц камбайна баявы снарад часоў вайны. Як толькі адважны студэнт мінуў мяжу хлебнай нівы, снарад падарваўся ў яго рухах. Міхал быў паранены смяротна. Пра яго подзвіг з рэпрадуктараў радыё чулі міліёны савецкіх грамадзян. Пра яго распавядалі ва ўсесаюзных навінах на тэлебачанні, пісалі газеты і часопісы. У Калінкавічах яму усталяваны помнік работы скульптара Сяргея Бандэрэнкі. Асоба Міхаіла Мароза заняла свой пачэсны пасад у ліку герояў камсамольскага руху. Яго гераічнаму ўчынку прысвечана глава з кнігі Э.Луганскай "Правафлангавыя камсамолу". Чэсць распавесці оду новаспечанаму герою выпала і майму суразмоўцу, які тады толькі пачынаў працаваць журналістам у адным з рэгіянальных выданняў.

Пра гэтую гісторыю ўспамінаць сёння Віктар не любіць. Бо яна праз гады застаецца дакорам яго сумленню. Напрыканцы 70-ых пачатку 80-ых гадоў мінулага стагоддзя савок пержываў сваю апошнюю стагнацыю. Барадатыя ідэялагемы камуністычнай партыі выклікалі цікавасць амаль што толькі ў анекдотах. Сістэма няўхільна кацілася да свайго краху. Палітрукам як ніколі былі патрэбныя новыя героі. Ім стаў малады беларускі камсамолец Міша Мароз.

Віктар сёння, нягледзячы на тое, што ўжо мінула больш за 30 год, добра памятае ўсе дробязі гэтай гісторыі Калі ён па гарачых слядох прыбыў у Дубравенскі раён Віцебскай вобласці, у справе адразу ўсплылі нейкія цёмныя плямы. Далей - больш. Арыгінал гэтай гісторыі вельмі адрозніваўся ад той версіі падзей, якая была прэзэнтавана добрапрыстойным савецкім грамадзянам. Як распавёшў Віктару непасрэдны сведка гэтага здарэння, у тый час Міхаіл Мароз, як і сотні тысяч студэнтаў на усіх калгасных палях СССР, працаваў з таварышамі на уборцы ўраджаю. У разгар працоўнага дня ён адлучыўся па малой патрэбе "Ў кусцікі". Праз некалькі хвілін з прылеску выбеглі яго сябры размахваючы рукамі і клікаючы на дапамогу. Як высветлілася, хлопцы знайшлі побач з калгасным полем тый самы галоўны фігурант гучнай справы: артылерыйскі снарад часоў другой сусветнай вайны. Камсамолец Міша вырашыў патрымаць яго ў руках. Як вы ўжо здагадваецеся, нічога добрага з гэтага не выйшла. Прычым будучы "герой" быў паранены не смяротна. Ашчэпак снараду трапіў яму ў лёгкае. Але была патрэбна хуткая аперацыя. Па трагічнаму складу абставін хірург мясцовай лякарні па прозвішчу Чарненка, апынуўся ў нецвярозым стане. За тый час пакуль пацярпелага камсамольца везлі ў горад, ён памёр ад страты крыві. Гісторыя, шчыра скажам, шэраговая. Дуркаватыя студэнты, п'яны доктар. Мясцовае кіраўніцтва, каб захаваць свае чынавенскія дупы, зрабіла сваю публіцыстычную версію гэтай трагедыі, палітрукі далі згоду, а народ атрымаў яшчэ адну порцыю ілжы, якая неабмежавана лілася са сцёкавых труб савецкіх СМІ.

Віктар, як ён кажа, тады адзіны раз за ўсю сваю працу на глебе журналістыкі, пакрывіў душою, далучыўшыся да бязлікага сонму саўковых барзапісцаў. Няма нічога боль агіднага чым лож і здрада. Таму я і пакіную на віртуальных старонках праўду пра гэтую напаўзабытую гісторыю.

Вельмі нечаканым знаёмствам быў адзначаны мінулы дзень. Да нас у рэдакцыю завітаў вядомы расейскі раднавер-падарожнік Пётр Нікіцін. Зараз ён здзяйсняе падарожжа па землях “святой Белай Русі”, спыняецца ў гарадах і мястэчках, дзе чытае лекцыі навучэнцам і студэнтам пра здаровы лад жыцця. На сваім ровары бадзёры нэапаганец аб’ездзіў амаль паўсвета. Невялічкі, з пылаючымі маладымі вачыма і вялізнай сівой барадой дзед не мог не выклікаць маёй сімпатыі. Сапраўды, наш візіцёр апынуўся вельмі сакавітым. Усе мае супрацоўнікі разгублена аглядалі вандроўніка (так ён сам сябе называе), апранутага ў раднаверскую кашулю да калена і з вялікім заплечнікам у руках. Нават і наш вахцёр збянтэжана запісаў у журнал: “Никитин П.Г. Странственик. Был в Тибети». Калі я дабраахвотна выклікаўся зрабіць матэр’ял пра нашага госця, калегі паглядзелі на мяне з непрытоенай спагадай. “О белорусскіх родноверах у нас в Россіі нікто почті нічего не знает.” – паскардзіўся мне дзядуля пасля сціплага знаёмства. “Нічего, я постараюсь Вам помочь”, - абсалютна шчыра адказваў я.



Ужо праз дзень я сустрэў дзеда ў нашай працоўнай гасцёўні. Зрабіўшы фармальнае інтэрв’ю, мы пачалі размову на “ідэялагічныя тэмы”. Адыёзны светацям майго суразмоўцы міжволі прымусіў мяне моўчкі сядзець побач. Калі тэзісна: “славяне існуюць ужо больш за мільён гадоў. Менавіта славяне з’яўляюцца прабацькамі ўсіх народаў белай расы. Славяне прыдумалі кола і порах. Славяне будавалі егіпецкія піраміды. Славяне ўзвялі Вавілон і Трою. А вось шкадлівыя жыды пабудавалі Вавілонскую вежу, падзенне якой раздрабніла маналітных славян сівой даўніны на асобныя плямёны, якія ледзь не забыліся сваёй агульнай рускай мовы. Але гэты заняпад ня вечны. Так, (даруйце, калі разгубіўся ў тэме) “пророчит Священная книга Перуна, открытая славянскими Богами великому жрецу всех славян Богумилу» (пэўна, дзесьці ў другой палове 90-ых)”... “Сёння толькі Белая Русь захоўвае прымардыальныя традыцыі славян і г.д”. На маю нясмелую заўвагу пра штучнасць назвы “Беларусь”, дзед ніколькі не разгубіўся: “Екатеріна? Да она немка по національності, германцы отічно сохранілі славянскую родовую память. Іменно эта память возроділа названіе вашей страны із глубін тысячелетій! Белая РУСЬ”. З цікавасцю гартаючы першы нумар Друвіса, дзядуля радасна ўсклікаў: “О! Вот это чісто славянскій сімвол! Подлінная славянская культура!” На мае ветлівыя заўвагі, што гэта здымкі культавага рунападобнага слупа першай паловы ХХ стагоддзя Германіі і знакаміты камень з рунічнымі надпісамі са швэцкага Ekillabro, вандроўнік толькі паблажліва ўсміхнуўся: “Да какая разніца!” Да вялікага фотаздымку літоўскай бабулі ў традыцыйным строі на першай старонке альманаха дзядуля быў безапеляцыйны: “Очень неудачная фотографія. Старуха – чістокровная еврейка”. Паўшчучваў мяне дзед і за мой папулярны расповед пра нашу крывіцкую справу: “Крівічі – это все не наше, надуманное. Мы славяне – народ Праві, а не Кріві. Зачем вам это літвінство? Неужелі не понятно, ведь смотрі, простая логіка: літвінство прідумалі спеціально, чтобы славян Русі іскусственно обратіть в латінство. Відел я этіх этніческіх літовцев і латышей. Чёрные і узкоглазые. Не родня оні нам, славянам. Літва – это чуждый проект, направленный на раздробленіе нашего славянского едінства. Будьте осторожны. Не повторіте ошібок украінцев, которые сейчас становятся бандеровскімі сволочамі”...

Я не спрачаўся са сваім суразмоўцам. Дзед далей са здзіўленнем слухаў мой расповед пра Крыўю, хтанічны Культ Жевойта, першасвятара Крыва-Крывейтэ, пра таямніцы нашых лясоў і чароўных крыніц, нашыя старадаўнія касмаганічныя паданні і захаваную Спадчыну. Толкі спыняў мяне зрэдку, запытваючыся, як тое ці іншае будзе па беларуску. Пасля маіх адказаў, прыжурваў вочы і ціха мармытаў незнаёмае яму слова: “...ахвярнік, ахвярнік, ахвярнік... О! Всё в порядке, чувствую, что это слово славянское!” На развітанне я падарыў Пятру Нікіціну сваю падшыўку рэвізіянісцкіх артыкулаў Дзеружінскага і Кампаніі з выдання “Сакрэтныя даследванні”. Гэты матэр’ял дзядуля паабяцаў сур’ёзна абмеркаваць са сваімі адзінаверцамі. Рэзананс, канешне, мне ўжо вядомы загадзя, але няхай сябе, чым мы горшыя бандэраўскай свалаты!?

Мінуў нарэшце адзін з самых цямрышных перыядаў майго жыцця. Больш за месяц амаль не глядзеў тэлебачанне і не карыстаўся інтэрнетам. За гэты тэрмін нічога не змянілася. Сапраўды, грамадства інфармацыйнага шуму.

Некалькі цікавых фактаў пра Сталінгардскую бітву:

"31 января - 2 февраля принято считать окончанием Сталинградской эпопеи, которая закончилась капитуляцией Шестой армии Паулюса. Однако, в реальности были моменты, которые в официальной истории не упоминаются принципиально, хотя, впрочем, этим "официальная историография" грешит подобным образом не только против обстоятельств Сталинградской эпопеи, но против всей войны в целом..."

http://community.livejournal.com/nationalliberal/276308.html

Папярэдні допіс выдалены з нагоды таго, што асобныя каменты пачалі пераўтвараць мой Дзённік у поле для віртуальнага гвалту. Амаль ніхто з тых, каму былі прысвечаны мае нататкі пра мурынскае свавольства, так і не зразумеў пра неабходнасць пры магчымасці кансалідавацца вакол Традыцыйных Каштоўнасцяў, каб зберагчы сваю годнасць і Імя. Бо Крыўя наперадусім.

Апошняе выпраменьванне Крыўскага Духу тых трагічных падзей... Справа, якой у змрочныя часы Калі-югі было наканаваны завершыцца паразай. Але мы памятаем. Крыўскім рыцарам свастыкі - слава!

Сапраўдны дэтэктыў ад Ляснога Слана па слядох нядаўняга выступу Ess-ы. Выкрыцці прыкладаюцца па ўсіх канонах жанру:
http://lesnoi-slon.livejournal.com/357322.html

Літоўскі досьвед для беларускай ідэнтычнасьці:
http://www.svaboda.org/content/Article/1367943.html?spec=1#relatedInfoContainer
Адразу набеглі жмудаборы-выкрывальнікі. Як далёка нацыяналісты ад Традыцыі! Толькі пафас у стылі "не чытал, но осуждаю...". Для мяне апошнім часам літвіністы нічым не лепшыя за камуністаў. Нават і горшыя.

Усім, хто яшчэ не прачытаў, настойліва раю ўтопію Ўладзімера Сарокіна "Цукровы Крэмль":http://lib.rus.ec/b/120130/read

Расея праз 20 год. Імперыя цукровага шчасця.

"...Знает это Марфуша. Знает, что никак не завершат строительство Стены Великой, что мешают враги внешние и внутренние. Что много еще кирпичиков надобно слепить, чтобы счастье всеобщее пришло. Растет, растет Стена Великая, отгораживает Россию от врагов внешних. А внутренних — опричники государевы на куски рвут. Ведь за Стеною Великой — киберпанки окаянные, которые газ наш незаконно сосут, католики лицемерные, протестанты бессовестные, буддисты безумные, мусульмане злобные, и просто безбожники растленные, сатанисты, которые под музыку проклятую на площадях трясутся, наркомы отмороженные, содомиты ненасытные, которые друг другу в темноте попы буравят, оборотни зловещие, которые образ свой, Богом данный, меняют, и плутократы алчные, и виртуалы зловредные, и технотроны беспощадные, и садисты, и фашисты, и мегаонанисты. Про этих мегаонанистов Марфуше подружки рассказывали, что это европейские бесстыдники, которые в подвалах запираются, пьют огненные таблетки и письки себе теребят специальными теребильными машинками. Снились мегаонанисты Марфушеньке уже дважды, ловили ее в подвалах темных, лезли в писю железными крюками электрическими. Страшно…"